Zaterdag.

Een niksbetekenende zaterdag, de laatste dag van mijn 23 jarige leven voor ik vanaf morgen '24' moet antwoorden als men mij vraagt hoe oud ik ben... Ik zou feest moeten vieren, vrienden uitnodigen, mezelf bedrinken en karaoke zingen om het afscheid te huldigen... Maar geen van al deze dingen doe ik. Enerzijds omdat ik lak heb aan dronken mensen, anderzijds omdat ik eigenlijk gewoon erg eenzaam ben. Of misschien is het één een logisch gevolg van het andere...

Ik moet me klaarmaken want strak komt de bus. Ik ga wat rondhangen in Sint Niklaas... alleen. Zo heb ik het het liefst. Misschien dat ik deze keer iemand tegenkom die het waardig is om te leren kennen, misschien dat ik het deze keer aandurf om hem of haar dan ook aan te spreken. 'Ik ben 23, morgen zal ik 24 zijn.' zou ik zeggen, 'wil jij mijn vriend zijn voor een dag?'.

Wat haat ik vandaag... en morgen wordt vreselijk. Daarna wordt het hopelijk terug iets beter.

Ik zie wel...

De hemel zij geprezen dat ik geen priester geworden ben...

Je moet niets geloven van wat ik zeg. Je mag het niet geloven omdat je het niet weet wat ík bedoel met de woorden die ik uitbreng. Je kan niet begrijpen wat ik zeg. Wat ik zeg is enkel waarheid in mijn wereld, de wereld die ik bekijk uit mijn ogen, die ik beleef vanuit mijn optiek, getekend door herinneringen aan hoe ik de wereld vroeger anders zag. Maar hoe het vroeger was doet er niet eens toe. Wat ik zeg is enkel nu waar. Wat ik daarnet zei is nu niet meer van toepassing. Wat is strak zal zeggen weet ik nu nog niet, wist ik het wel dan is het al bepaald en dan is het neerschrijven zoveel als vandaag de krant van gisteren lezen. Net daarom dat de verleden tijd van het werkwoord bestaat. Of zoiets. Zowiezo: verwijzingen zijn dus per definitie fout. Eenheid van plaats en tijd. Al-tijd eenheid van plaats en tijd. Hier en nu, dat is wat telt, voor mij tenminste. Voor jou is dat een ander nu en een ander hier. Ongeacht de situatie. Het verleden is onzeker, er bestaat geen exacte wetenschap over. De enige exacte wetenschap is wiskunde, nét omdat wiskunde gaat over iets dat niet bestaat. Oneindige rechten die enkel bestaan in theoretische werelden die parallel met een onbestaand vlak waar het minstens 1 punt mee deelt. Dat punt bestaat eigenlijk uit twee verschillende punten die toevallig samenvallen... Dàt is wiskunde. Lullen over dingen die niet bestaan maar enkel waarheid zijn omdat wij het zo zeggen. Nét zoals wat ik zeg enkel waarheid is voor mij. Het is dus onmogelijk voor iemand anders om te zeggen dat wat ik vertel fout is, dat kan ik enkel zelf doen. Het omgekeerde geldt ook natuurlijk. Zo is per definitie alles wat jij tegen mij zegt verkeerd... Eigenlijk kan je zo alleen met jezelf een conversatie aangaan, tenzij je het niet erg vind om zomaar een praatje te maken over ‘och, wat is het warm’ en dergelijke prul. Hét voorbeeld van een onbetekenende babbel natuurlijk. Stel je voor, zonder echt goed te kijken wie je naast je hebt op de bus begin je over het weer, blijkt je reisgenoot Frank Deboosere te zijn. Prachtig...

En zo gaat het maar verder.

Pagina 9

De geest als muziek instrument...

Op zeekomkommer.nl stond laatst een bericht over een man die allerhande saxofoons bespeelde. Eén van de modellen was er één zonder kleppen, maar met een uitschuifbaar gedeelte. Anneke maakte de vergelijking met de menselijke geest. Met als de kleppen alle zaken zijn die je moet tgen elkaar moet afwegen of beslissingen die je op de juiste momenten moet maken, de schuifsax als ultieme en ideale geest. Geperfectioneerd, zonder bochten, klepjes of veertjes... Helaas klonk het instrument erg vals en lelijk en kon ze dus besluiten dat er niet zoiets bestaat als een perfecte geest.

Om hierop dus even door te gaan...

Als je het brein of de geest van iemand wil vergelijken met een muziekinstrument, dan zou ik beginnen met een krom en vals ding.  Zo een oude piano waarvan alle snaren vals staan gestemd. Mijn moeder heeft zo een exemplaar. Spelen kan je er niet op want alles klinkt lelijk, niks is in harmonie met elkaar, noten die verschillend horen te klinken produceren dezelfde klank enzovoort. Nét zoals de mens en zijn innerlijk. Hoe vaak maken we geen foute beslissingen, als we 'bespeeld' worden door anderen. Hoevaak wordt ons verstand op de proef gesteld en onze integriteit en produceren we valse noten. Hoevaak spreken we onszelf tegen, of moeten we terugkomen op onze woorden... Soms trekt bij de piano van mijn moeder de ene snaar altijd maar valser, terwijl de andere net beter gaat klinken. Nét zoals bij ons. Je kan je goed voelen, ten koste van iets anders, het kan verslechten, het kan verbeteren. Als je een piano verhuisd dan moet je die enkele maanden laten staan voor je ze herstemd. De situatie wordt bekeken, het duurt een tijdje voor je écht weet hoe je ertegenover staat. Dan kan je pas gaan stemmen en alles in harmonie zetten. Dat heeft mijn moeder gedaan. Toch is er hier en daar nog een noot die opnieuw begint te trekken. Een noot die zich niet goed voelt en die altijd maar valser probeert te klinken. Twee noten die hierdoor samen erg lelijk zijn...

Zo gaat het door... en ik kan me alleen maar proberen inbeelden hoe het is om echt oud te zijn, maar ik denk dat naarmate we ouder worden, alles een plaats krijgt. De noten beginnen zich te schikken naar hun plek, de harmonie wordt niet makkelijk meer verstoord, de piano staat goed en is eindelijk gestemd...

Als het zover is, is het natuurlijk belangrijk dat de piano blíjft staan waar ze staat... Want een oude piano, stem je niet zo makkelijk opnieuw...

Snelle entree.

Ik ben bezig aan de opdracht voor het eindwerk (grafische vormgeving), en dat zal ik zijn tot en met 20 juni. Ondertussen ben ik ook bezig aan een fictie-verhaal waarvan ik nu en dan een uittreksel op deze weblog  zal zetten. Voor de rest. Muziek maken, foto's nemen,... the usual shit. 

Deze week stond in de Metro een artikel over dat Bert Anciaux meer geld wil uittrekken om het rondtrekken van circussen, omdat deze door enkele wetten (tegen het houden van wilde dieren) moeite zouden hebben om het hoofd boven water te houden.
Laat het circus maar komen, maar dan wel een circus zónder dieren als het even mag. Die dieren zijn niet gemaakt om kunstjes te doen, en ze zijn ook niet gedomesticeerd dus die dieren handelen compleet tegen hun instincten in. Dieren die te oud of te gevaarlijk worden die kan men missen als kiespijn, en die dieren na een leven in afgesloten kooien terug in de natuur laten dat is ook onmogelijk...

Hopelijk wordt hiermee rekening gehouden door meneer Anciaux. 

Van voor naar achter...

Ik liep vorige week met mijn vriendin de Meir in Antwerpen op langs de kant van het Centraal Station, en ik weet niet over welke winkel het ging, maar zij zei me dat die 'vanachter op de Meir' lag. Op de vraag waarom dàt de achterkant van de Meir was, en waarom ze dat zo aanvoelde, antwoordde ze me licht geërgerd: 'Omdat de huisnummers hier beginnen en hoger worden in de richting van de achterkant van de Meir!' Erg logisch, vind ik. Alleen bleek dat de  huisnummers aftelden naarmate we verder de Meir opliepen. Verder wilde ze er niet op ingaan, maar ik bleef toch in een lichte filosofische stemming lopen met de vraag 'waarom mensen bepaalde dingen als juist aanvoelen' terwijl ze daar geen enkele reden voor hebben. Achter of voor heeft, bij de Meir, ook niks te maken met van welke kant we er meestal opkomen, want dat is meestal zelfs van de andere richting, of van in het midden (die metro stopt ook overal). Echt intrigerend... alleen jammer dat mensen geërgerd raken als je op zulke dingen begint in te gaan. 

To the rescue: peta.org

peta.org Elke week krijg ik een nieuwsbrief van de wereldwijde dierenrechtenorganisatie Peta. Elke week goed nieuws is er echter niet bij, het gaat meestal over nieuwe actiegroepen die één of ander 'nieuw' schandaal in de media proberen te brengen. Je zou ervan verbaasd staan hoeveel dierenlevens worden vernield gewoon al in de Westerse wereld, en dan heb ik het niet over de dieren die we gebruiken als voedsel... Kentucky Fried Chicken mishandeld op grote schaal kippen, mishandeld in de zin dat er kuikens worden geselecteerd en opgekweekt op zó een manier dat hun ledematen kromgroeien waardoor ze niet bij voedsel of drinkwater meer kunnen. Jonge chimpansees worden massaal gebruikt in de entertainment industrie, waar ze na 7 levensjaren meestal te groot en te gevaarlijk voor worden. De rest van de +- 50 jaar van hun leven brengen ze dan ook geïsoleerd in een kooi door... vreselijk. Zo zijn er honderden verhalen te lezen op www.peta.org en honderden manieren om ertoe bij te dragen dat al dit dierenleed in de toekomst niet meer (lees: minder) gebeurt...

Over dit onderwerp ga ik nog erg veel blog-entrees maken, so you better get used to it...

Muzikaal intermezzo...

Ik ben al heel mijn leven bezig met muziek maken. Vroeger was dat op zo'n klein Casio keyboardje met twee octaven waarop je toch wel twee toetsen tegelijk kon indrukken om harmonieën te maken, daarna werd dat een iets uitgebreidere versie. Met de bedoeling om saxofoon te spelen begon ik op 10 jarige leeftijd aan het obligate eerste jaar notenleer op de muziekschool, en tot daar mijn loopbaan aan de muziekacademie van Aalter. De aankoop van een saxofoon werd uitgesteld omdat wij thuis simpelweg het geld er niet voor hadden. Ik mocht de bugel van mijn vader wel gebruiken, maar dat was toch lang niet hetzelfde. Mijn moeder had 'in haar jonge tijd' piano leren spelen en de piano die daarvoor aangekocht was, werd tijdens een verhuizing van mijn grootouders naar onze woning verplaatst. Dus ik terug aan de toetsen. Computers bestonden er in die tijd nog niet, toch niet in die prijsklasses dat het doenbaar was om er een te kopen zonder hypotheek of erfenis, dus mijn gebrek aan kunde op de verschillende instrumenten die ik thuis voorhanden had weegde op tegen mijn creativiteit, omdat ik niks kon opnemen...

Jaren later ben ik de trotse eigenaar van een Roland EM10 keyboard, een Ibanez gitaar en Fender Bass, en de nodige hard- en software om er ietwat degelijke opnamen mee te maken. Ik heb hieronder een korte chronologische opsomming gemaakt van enkele 'liedjes' die ik de laatste jaren gemaakt heb...

call me god: een opzwepend electronisch nummer dat ik maakte met het softwarepakket Fruityloops. Het is één van de eerste 'afgewerkte' nummers die ik maakte, en bestaat volledig uit samples uit het programma zelf. Opnames maken kon ik toen nog niet omdat ik geen mengpaneel had, dus de meeste van mijn creaties uit die tijd zijn electronisch.
eerlijkheid: dit nummer maakte ik 's nachts nadat ik via mijn allereerste mengpaneel het Roland keyboard aan de line-in van mijn computer had aangesloten. Alle muziekinstrumenten zijn gesampled van het keyboard, de tekst (die is geschreven voor mijn vriendin) nam ik op met een Sure sm58 micro.
stars: als je het liedje 'inspirations' kent van de zweedse soul-r&b formatie Sistars, dan zal je duidelijk horen dat ik heel wat inspiratie uit hun nummer haalde...
soul
: dit is een nummer dat ik onlangs maakte. Ik noemde het 'soul' omdat ik me heb laten inspireren door Soulsister bij het in elkaar steken van deze track. Het heeft wat weg van een nummer van The Police en dat vind ik helemààl niet erg. Voor deze twee laatste (en nog vele andere) zoek ik nog steeds een zangeres om mij te helpen bij de compositie en de vocals...
spring: (lente, niet de Vlaamse tienerband) een nummer dat oorspronkelijk een rustig sfeervolle tune moest worden, iets dat zou thuishoren in fims als American Beauty of K-Pax... Chopin-nouveau is de naam die ik er zou opkleven. UIteindelijk werd het iets heel anders...

 

Zoals je kan zien laat ik me vaak inspireren door nummers of artiesten. Ik probeer dan iets gelijkaardig te maken of met invloeden ervan, maar ik probeer echt nadoen absoluut te vermijden... De ritmegitaar met delay in 'soul' is bijvoorbeeld iets wat je ook terugvindt in reggeamuziek, dus op die manier probeer ik bruggen te slaan tussen wat ikzelf zou doen en wat ik terughoor in bestaande muziek... Het is nooit mijn bedoeling geweest om in één bepaald genre te blijven, en dat zal ook in de toekomst niet snel gebeuren...

Get fit or die trying.

Het weer begint beter te worden, tijd om een beetje aan de uithouding te werken. In voorbereiding van een toekomstige (poging tot) activiteit ben ik sinds een paar weken begonnen met joggen. Ik had absoluut geen uithoudingsvermogen als ik op de middelbare school zat, en heb sindsdien niet echt iets noemenswaardig gedaan, en tóch heb ik minder moeite dan vroeger. pikachuDit geeft natuurlijk meteen een boost van zelfvertrouwen aan al degenen die nu achter hun computertje zitten... Nee? Helpt Pikachu niet, dat beest is één en al energie...
Omdat ik het een beetje gezond wil houden heb ik een pagina gevonden met enkele tips, en een schema om je lichaam te laten wennen aan de plotse activiteit, na jaren van niks doen (Erg feitelijk, dat het bij vele mensen werkelijk zo is, dat jaren-van-niks-doen gedeelte). Belangrijk is je eten aanpassen, en eigenlijk je hele levensstijl. Niet roken, geen alcohol (lees: minder), goede nachtrust... een frisse kop is dus heel positief.
Wat ik vooral merk is dat ik gewoon al geniet van het aanwezig zijn in de natuur, en dat op een 'onderdanige' manier. Je kan je heer en meester voelen, maar loop tot je niet meer kunt en je voelt het landschap opeens heel anders aan. Zo voel ik het aan. Kleine onregelmatigheden worden obstakels, een boom die je van de rechte lijn doet afwijken een enorme hindernis. Gras maakt je passen zwaarder en waarom lijkt die berg-op zo stijl? Je hebt bewuster contact met de ondergrond en je omgeving, omdat alles wat niet plat en rechtdoor is, het je gewoon lastiger maakt. Ik wil mettertijd die obstakels tot deel van het traject maken, maar tot het zover is zal er toch eerst nog wat getraind moeten worden...

Twee weken gratis De Morgen...

Dankzij een actie, kan je je nu inschrijven om binnenkort twee weken gratis de krant De Morgen in de brievenbus te krijgen. Ik deed het alvast en waarschijnlijk zal ik volgend jaar wel een volledig jaar abonnement nemen, aan studententarief, dat spreekt voor zich. Hopelijk veranderde de vlotte stijl van deze krant niet samen met de layout, die mij nu een beetje te geforceerd 'in een nieuw jasje' werd gestoken. Zo nieuw ziet het er helemaal niet uit. Maar goed, voor mij is het de inhoud die telt. Als ze nu nog eens kranten op zakformaat beginnen maken dan ben ik helemaal tevreden. Trouwens, nu ik eraan denk, vraag ik me af wie elke avond die duizenden Metro-gazetjes opruimt, die blijven slingeren op de trein. Ik zie er vaak één liggen op een lege plaats, die ik dan wel meestal inpik om het achtergelaten krantje eens te kunnen doorbladeren, maar nooit één dat niét van diezelfde dag is... Wie zou die rommel toch opruimen? De treinbegeleider? Of wordt elke dag de trein gereinigd door een schoonmaakploeg? Werkelijk elke dag...

Teveel vragen voor een dinsdagavond.